Cafer Sadık Abalıoğlu Eğitim ve Kültür Vakfı | Sayı : 71 ( Şubat 2026 )

Bir araya gelerek, uzun zaman- dır görmediğim birlikte top oy- nadığım abilerimi, kardeşlerimi görmekten çok mutlu oldum. Burada toplanma amacımız keşke Denizlispor’un en mutlu gününü paylaşmak, kutlamak olsaydı ama maalesef Deniz- lispor ölmüş vaziyette. Belki birilerinin bir fikri olur, bir şey tetikler, birileri de Denizlispor’a sahip çıkar diye ümidimizi kay- betmiyoruz. Ben hayatımın büyük çoğunlu- ğunu Denizlispor’a adamış, bir- çok maçlarda oynamış aynı za- manda hocalığını yapmış birisi olarak Denizlispor’un bu hale düşmesine çok üzülüyorum. Ama yapacağımız ne var? Şehri idare edenler, siyasetçiler belki el atarsa Denizlispor bu marka değerini yükseltebilir, yeniden kazanabilir. Şu anda çok üzgünüm, başka yapacak bir şeyim yok. Bizim futbol oynadığımız za- manlarda bizim sahamız top- raktı, yeterli ayakkabımız yok- tu. Büyük takımlarla oynayıp 1-0 yenildiğimiz zaman şanslı hissediyorduk. “Az yedik” diyor- duk kendi kendimize. Futbol oynarken değil de, hoca- lık dönemimde bir anım var. Ga- latasaraymaçına gittik. Galata- saray bizi kapattı. Tek kale top oynuyor. Güvenç Hoca ve Tun- cay hoca da var, “Git, şu kaleciye söyle oyunu yavaşlatsın.” Dedi. O tarafa geçmek yasak, bir tane su aldım yanıma kaleciye su götürüyor gibi. Görevliler beni idare etti orda, dedim ki kaleci- ye “Oyunu yavaşlat.” Tam ben kulübeye döndüm, golü yedik. Bütün basın beni arıyor, kaleci- ye ne söyledin? Deha gazetesi bile yazıyor, “Kaleci antrenörü Mustafa, Hamidou’ya ne söy- ledi?” Güvenç hocaya sordum, söyleyeyim mi diye. “Yok, hiç karıştırma merak iyidir, gizemi bozulur.” dedi. Aradan iki hafta geçti, bu kez Trabzon’a gittik, gene aynı senaryo yaşanıyor. Dedi ki “Git konuş.” “Valla git- mem.” dedim, Gitsem orda da yesek bi gol olmayacak... Bak o zaman çok kötü olacaktı. Bu da güzel bir anı oldu bizim için. Sonuç olarak Denizlispor’u eski güzel günlerinde görmek en bü- yük dileğimdir. Bizim futbol oynadığımız zaman- larda bizim sahamız topraktı, ye- terli ayakkabımız yoktu. Büyük takımlarla oynayıp 1-0 yenildiği- miz zaman şanslı hissediyorduk. “Az yedik” diyorduk kendi kendi- mize. 45 CAFERSADIKABALIOĞLUEĞİTİMVEKÜLTÜRVAKFI